تمرکز برآلیاژهای زیرلایه ،به تنهایی و به صورت کلی ،برای دست یابی به استحکام بالا،انعطاف پذیری و قابلیت تولید انبوه ،بررسی شده است.

اما مقاومت محیطی در برابر اکسید شدن و خوردگی در دمای بالا با در نظر گرفتن این موضوعات به دست نمی آید.

مثلا برای مقادیر آلیاژسازی بالاتر از یک سطح مشخص ، این عناصر استحکام خزشی آلیاژهای تولید شده را کاهش می دهند ودوعامل استحکام ومقاومت به تخریب دراثر عوامل محیطی از هم مجزا خواهند بود.

آلیاژ تحت بارگذاری تحمل خود را از آلیاژ زیرلایه به دست می آورد، درحالی که مقاومت در برابر اکسید شدن وخوردگی با اعمال پوشش های نازک حاوی مقادیر آلومینیوم وکروم به دست می آید.

ضخامت پوشش به گونه ای تنظیم می شود که باری قابل توجه متحمل نشود. بسته به دمایی که قطعه در آن به کار می رود هریک ازآلیاژها نیازمند پوشش متناسب با ترکیب شیمیایی وساختاری(مدول ها)وخواص حرارتی(ضریب انبساط حرارتی)خود هستند.